İnsan sadece kendinde olmayışından yorgun düşer..,
işte o arada kendine dönmek ister bakar dahada yorulur..,
Çünkü bu hayat hiç birimizin gerçeğine uymuyordu..,
Ya içimizin düşündükleriye bu dünyayı öyle görmeye başlayacaktık.
Yada onu kaybedip tekrar tekrar ona döneceğimizi..
Üzüntüsünü yaşar sonsuza dek yorgun düşecektik..,
İşte asıl mesele..,
Bir sessiz çığlık atıyor içimizde hayatı anlatan gerçek.
Neyi söylesek yarımız eksik ..
Dünya denen garip rüyanın en tatlı meltemlerini işittim ben..
En güzel gel-gitlerle gelişip olgunlaştım.
Baharların asla ama asla geçemeyeceğini..
Ruhumdaki cevherle sadece kendine ispatlayıp..
Her semaya bakışında tebessümlere göz kırptım.
O ki tek sığınak oldukça, O ki yegane tutku oldukça..
Ve bu kan aktıkça asla ama asla nasipten vazgeçmek yaraşmaz biz gibilere..
Yoksa o narin nasip gücenir bilinmezlerde...