her karanlığın bir aydınlığı var der eskiler
geceyi huşu içinde uğurlarken ay
Güneş’e kapılarını açar yeni bir güne
bakarsın paslı kilitler kırılır ansızın
beyaz güvercin havalanır nemli hücreden
özgürlüğe yol alırken Fırat boylarında
açmayan güllere can gelir müjdeyle
bahar yağmurları çisil çisil düşer toprağa.

bir iki tur atar Halfeti’de mavi kelebekler
siyah güller selâma durur narin dokunuşlara
tomurcuklar açılır sevda bahçelerinde
dertli bir anne yüreğine uğur böceği konar
özlemlere gözyaşları karışır sel olur
sevinç çıklıkları mahpus damlarını çınlatır
günaha banmış duvarlardan utanç sızar acılara ..

coşkulu uğultular uzayıp gider sırlar içinde
fırat’ın geçtiği yerlerde menekşeler açar
bir daha yaşanmayacak açılara çizik atar
anı defterlerine düşülen notlar
bitmeyen gecelerde hıçkırıkla yazılan şiirler
tarihin derinliklerinde tek tek açılır
nesiller okur adaletin hiç edildiği geçen yüzyılları

Zafer Dirfeniş
....