Hadi bir iki satır gel diyorsun,
anlatmak istiyorsun,
aşkı, nefreti kimi zamanda imkansızlığı..
Bilirsin aslında anlatsanda anlamayacaktır karşındaki seni..
Söyleyemezsin.
Öpmek istersin.
Sarılmak istersin.
Doyasıya seni seviyorum demek istersin..
Bilirsin aslında anlatsanda anlamayacaktır karşındaki seni..
Kendince ümitlenir,kendince düşlersin onu..
Bilirsin aslında yalandır hepsi..
Olsun dersin,bir damla mutluluk için kendi yalanına kendin kanarsın..
"Kendimi feda ettim" söyledim dersin.
Üzdüm dersin.
Unut dersin.
Unutalım dersin..
Ama istemezsin unutmayı,bir umut beklersin belleğinde..
Söyleyemediğin o iki kelimenin pişmanlığını yaşarsın .
Oysa bilmezsin kapanmamış yaralarla doluluğun ne olduğunu,
bilmezsin yasaklarla boğuşacağını,
ve bilirsin aslında sende,
Anlatmak istediklerimizle anlatamadıklarımız çığ gibi büyür yüreğimizde.

Suskunlarulkesi-livanelim