hayallerin tahtı tacı konumsuzdu,
üçü beşide yoktu,
bir çocuk gülümsemesi,
bir çocuk kalbi,

hepi topu buydu,
çarşaf çarşaf serer,
bir de karşısında durur,
orada büyür büyür,

sonra ardı sıra gülüşe gülüş,
hayale hayal asardı,
ben de izlerdim,
hayalin dünyasını mı, çarşafın çarşaf çarşaf serilmesi mi,

aradan çok seneler taştı da geçti,
bir elektrik kesintisi,
bu düşleri çarşaf çarşaf döktü önüme,
ben kırmızı mı mor mu yA da gecenin karası mı ayırdın ayırdına varamıyorum,

sahi neydi,
karanlığın çarşaf çarşaf üzerime serilmesi mi,
yoksa aklın fikrin geçmişi sayfa sayfa dökmesi mi,
şimdi ellerim tutmaz,

aklım yetmez,
ne kirli sepetini dökmeye,
ne düş, ne hayal torbasını kaynatmaya,
çocuksu düşler işte ara sıra yoklar fısıltısı,

şimdi ne yoklarım,
ne koklarım,
ellerim de bir tutam sabun tozu,
serildi düş günü…
Sibel Karagöz
#sibelkaragözşiirleri
#sibel_karagoz