Can özünden ayrılmaz, sen etsin ben tırnağım;
Sevdamız koca çınar, sen dalsın ben yaprağım;
Sol kaburgam altında, gürülderken ırmağım;
Kirpiğine çiğ düşse, buluta yan bakarım…
Geminin lafı olmaz, limanları yakarım…

Tarifin mümkün olsa, mutlaka yol bulurdum;
Bakışını anlatsam, gözünde kaybolurdum;
Satırbaşı sonrası ilk hecende olurdum;
Nasıl dermansız kalır, elin gezmiş yaramda…
Vuslatımda başkentsin, şükürsün Ankara’mda…

Şarkımda ki notalar varsın seni kıskansın;
Dokunsam ellerine, parmak uçlarım yansın;
Sen benim yüreğimde taşıdığım cihansın;
Nefes nefes kalsam da, çıktığım yokuşumsun…
Kurumuş topraklarda yeniden doğuşumsun…

Yokluğunda bir bilsen diz üstüne çöktüm de;
Yağmurlar ‘yapma’ dedi, nice damla döktüm de;
Birgün ‘aman’ demedim hasretini çektim de;
Bahtıma satır satır yazılmışsın ezelden…
Dilimdeki türküsün, ya Neşet ya Veysel’den…

Mecnunun Leyla Leyla, çölünde gezmesem de;
Resmini bulutlara yağmurla çizmesem de;
İki elim koynumda düşünde gezmesem de;
İkrarım, ömür boyu hep sana bakmaktır yar…
Güneşin söndüğünde, kendimi yakmaktır yar…

Ali ALTINLI – 27.12.2022
Saat: 17:33