Acı bir tütsü bıraktım geceye;
Dumanı yaktı yelkovan ve akrebi
Ansızın ayarlandı saatim geçmişe ve...
Teker teker süzüldüler tül perdemden
Bin hane sergisine
Masam dört nala sakinlikle sessizliğine
Gölge düşürmeden koşuyordu
Ben ise beş/inci mevsimimden sesleniyordum Merdiven boşluğuna

Karşısına almıştı birkaç kare dolusu beş/er yansımasını
Z/aman/sızca gecenin girdabını göğsünün orta Yerinde sergiliyordu beşer’ül mahşere
Ağır ağır çıkıyor merdivenden
Kİ döküyordu eteğinden çingene taşlarını

Ben ise bir kaşık yüzde boğuluyor
Ve tek nefes yaşıyordum;
Yaşamak denilirse
Sokak lambaları bir ışık süzmesi ile evime konuk Oluyorlardın davet/siz/ce dişleri ile söküyordu
Gecemin kızılını güneşin avucundan
Yerla yeksan oluyordu sen’li birçok hecem yüreğim uzaklaşırcasına

Derin hesaplaşmalardan geliyordu dağlara serdi Halimden kalmayan gülümsemelerimi
Uyanmak istiyordu gözlerim, yağmur yağıyordu alnıma
Saatimi güneşe kurdum lakin geceden kalma saatler çalmıyordu
Ben/den kalan sen gelmiyordun