Yarınlar hep güzel olacak diyorlar,
Hiç bir yarının güzel olduğu yok.
Her sabah uyanıyorum,
Hiç birşeyin değiştiği yok..
Ben, evim, yüzüm, sorular, cevapsızlıklar,
Göz morluklarım ..... herşey aynı..
Değişmeyen tek şeyim ben,
Ve benim olanlar..
Yaşadıklarım, bitmek tükenmek bilmeyen avuntularım,
Umutsuzluklarım, arayışıyım, sancılarım,
Gün ışığını hatırlmayışım..
Kayboldum iyice, yok sayıldım,
Nüfustan düşüldüm.
Belki mezarım bile vardır,
Üzerinde ismimle, genç yaşımla..
Evet ölüm.., artık yakınıma gelmelisin..
Sence, beni yeterince sınamadın mı?
Ben sadece nefes alıyorum,
Tek yaşam belirtim bu!..
Duymamazlıktan gelme, tanrım!,
Almalısın canımı..
Canımı aldıktan sonra acım dinecek biliyorum..
Kendimi sonsuz yeşillikler üzerinde,
Güler yüzlü görüyorum..
Bu bana verilen bu cezanın ödülü olmalı,
Düşündükçe daha çok ölmek istiyorum..
Düşündükçe daha fazla, daha aç ve daha iştahla..
Bilmiyorum yaşam amacımı, biri söylese bana?
Bir öğretmen bulsanız, gülmeyi öğretse bana?
Hiç olmadı bir insan beni duysa,
Dinlemeyi bıraksada konuşsa?
Yada bir ressam gelse,
Duvarlarımın yüzlerini değiştirse..
Belki, belki o zaman ölmek istemezdim..
Ben sizi itmedim hayatımda olan insanlar,
Siz beni bu odaya tıktınız,
Benden kurtulduğunuzu sandınız belki ama,
Hepiniz dışarıda kaldınız!
Böyle olmayı ben seçmedim,
Bir zamanlar normal biri olduğumu düşünüyorum..
Ama ne yazıkki çok azını hatırlıyorum kendimin,
43 gün önceye kadar hatırlıyorum..
Gerisi bembeyaz bir siyahlıkta..
Kafamı duvarlara çok vurdum,
Defalarca kendimi korkuttum,
Ama hatırlayamadım, olmadı..
Başaramadım hatırlamayı anıları,
Belkide hiç olmadılar..
Hatırlamanında pek faydası yok aslında,
Zamanla silinip yok oluyorlar..
Var olduğunu bildiğim,
Anca hatırlayamadığım bir 44. gün var mesela..
Belki o gün çok ilginç birşey yaşadım,
Belki güldüm..
Alışık değil bünye tabi, kaldıramadı bir günü düştüm..
Iyi değilim evet, kabul ediyorum..
Ama seçtiğim bir hayatı yaşamıyorum..
Bekleme içimdeki ’’sen’’..
Bugün sana seslenmiyorum,
Sana küsüm..

(bir kaç gün küs kalıcam sana,
belki dayanamayıp gelirsin..duygu sömürüsü yapıp ağlayacağım bile..)

O yüzden yazmıyorum sana tek bir cümle..

(aklımdan çıkmıyorsun ama)

Neyse ben diyordum ki,
Yaşadığım hayata yabancıyım..
Yüzüme de dahil olmak üzre..
Oldukça sıkıcıyım, bazı günler hiç konuşmam.
Çok sessiz nefes alırım,
Burnum akarsa içime bile çekmem o derece,
Biraz da pasaklıyım..
Ama çok yazarım,
Çizgisiz ve kareli kaağıtlara..
Efekt olsun diye yakarım arasıra,
Tükenmez kalemle yazdığımda,
Ağlarım..
Yazılar akar, ve işte o zaman daha güzel görünürler..
Mumlara yakarım geceleri,
Soğuk mermer taşı üzerinde alırım elime kalemi,
İçimi dışımı dökerim..
Sinirlenince de ağzımı burnumu kırarım,
Sonra bedenimden özür dilerim,
Kabahatimden büyükçesine..
Uyurum, uyanırım genelde asıktır yüzüm..
Hatırsız ve çirkinimdir..
Ve bir gün normal biri olma umuduyla yaşarım,
Gündüz yok ama geceleri..

Adın ne senin?