2
Yorum
7
Beğeni
0,0
Puan
568
Okunma
Zaman, hiç kimseyi beklemez;
Ardından koşsak da, bize asla yüz vermez.
Hiç umursamaz zaman, sonsuz boşlukta o tek başına koşan.
Doğarız, büyürüz, ölürüz...
Ağlayıp güleriz, uyuyup uyanırız...
Hiç umursamaz zaman, çıktığı yoldan o asla geri dönmeyen.
Bebektik, annemizi ölüm bizden uzak emerdik.
Gençtik, semtimizi ihtiyarlık bizden ırak santimlerdik.
Ama, kıskıs gülüyordu bize sinsice zaman...
Son gülen hep o oldu, ne yazık ki gelecekte de hep o olacak;
Zamanı yenen bir yiğit henüz dünyaya gelmedi, bundan sonra da gelmeyecek.
Tanrı ’nın pervasız bir nüvesi miydi, yoksa zaman?..
Cahit Fıkırkoca
24.09.2022, Ankara
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz