Vurmuş kader sırta,gam dolu çuval,
Dertler elvan elvan,içi pürmelâl,
Dökülür ortaya,olmaz hiç zevâl,
Dikişler sökülür,gece olunca.


Açarsın bir şarkı,hüzzâm’dan olur,
Gönül mazisiyle susup yad’olur,
Kederler kadehte acı mey olur,
Dertlerin dökülür,gece olunca.


Gör neler yazılmış alın yazına,
Keder türkü olur gönül sazına,
Sen derman ararsın yürek sızına,
Çok canın sıkılır,gece olunca.


Yârin adı dilde,düşmez sözünden,
Hayaller katarı geçer gözünden,
Hüzün bulutları gitmez yüzünden,
Sevdadan bıkılır,gece olunca.


Mahşer ateşleri düşer yüreğe,
Kanadı kırılmış,benzer serçeye,
Hasret kalmış gönül yâri görmeye,
Umutlar yıkılır,gece olunca.


Hiç bitmez’miş sandın,ışıyan günler,
Başında eserken o kavak yeller,
Şimdi ağardı hep,saçında teller,
Anılar yakılır,gece olunca.


Tuğal KÖSEMEN
21.Eylül.2022

Not ;
Pürmelâl. = Üzüntü dolu durum.
Zevâl. = Ortadan kalkma,yok olma.

Dost gönül katkıları ; Teşekkürlerimle.

Her ne yaşanmışsa tortusu kalır,
Yerini derin bir düşünce alır,
Eller ve ayaklar hiç tutmaz olur,
Sanki can çekilir gece olunca.
. . . .Türkmenoğlu (Şükrü Atay)

Ne âşklar yaşandı yandı sevenler,
Her âşktan geriye kaldı hüzünler,
Geçmişte yaşanan tüm acı günler,
Aklıma takılır gece olunca.
. . . .Kardelen-1

Bir kocaman orman kibritle yanar,
Sevdanın açtığı yara hep kanar,
Uzaktan bakanlar mutlu mu sanar,
Hüzünler ekilir gece olunca.
. . . .keklik pınarı