Sonbaharın bu ilk rüyası
Gece hüznün, hüzün gecenin müptelası
Eylül’ü giydim, üstüme dar geldi
Bir de sen gittin ya, yıkıldı dünya

Hazırlan ey gafil, galipsiz bu harbe
Kalbim cephe, oklar hep aynı yerde
Bir cenk bir arbede, sorma bana
Aşk gövdeyi alır, izleri derin kalpte

Sokaklar ıslak, adımlarım yorgun
Bir mevsim daha eksildim ben
Herkes zamanı yaşıyor sanıyor
Ben bir gülüşte takılı kaldım

Garip bir Eylül gecesi
İçimde hüzün savaşları
Ne ben geceyi seçebildim
Ne Eylül beni hatırladı

Garip bir Eylül gecesi
Kalbim adını sayıklıyor
Dünya unuttu bizi belki
Ben hâlâ seni yaşıyorum

Yine garip bir Eylül sabahı
Ne hüznüm Eylül’ü, ne Eylül gecede
Zaman sustu, içim konuştu
Adın düştü her sessiz cümlede

Kaybettik mi? Yoksa yarım mı kaldık
Bazı aşklar tamamlanmaz derler
Giden kazanmaz, kalan kaybetmez
Bu şehir en çok kalanı ezer

Gözlerin geldi aklıma aniden
Bir sigara, bir çay, dumanlı zihin
Herkes yoluna bakıyor ama
Ben hâlâ aynı yerdeyim

Bir mevsim insanı yakar mı böyle
Adın düşer her yaprağın gölgesine
Gitmek de zor, kalmak daha ağır
Bazı vedalar hiç söylenmez bile

Garip bir Eylül gecesi
İçimde bitmeyen bu savaş
Ne hüzün beni bıraktı
Ne Eylül senden vazgeçti

Garip bir Eylül gecesi
Ve hatırımda tek şey kaldı
Dünya unuttu bizi belki
Benimse aklımda
Senin gülüşün kaldı


İ.Bacanlı