Hapisten yeni çıktım, cezam hayli ağırdı.
Otuz bir yıl sığdırdım, dört duvar arasına.
Gardiyanlar vicdansız, tavan kör, yer sağırdı.
Suçum merhem olmaktı, bir gönül yarasına.

Hiç bir bakış bendeki zırhı delemez artık.
Uyku bile utanır, gece gelemez artık.
Kaçtı gönül ayarım, dilek dilemez artık.
Aşık olmak yok gayrı, gözlerin karasına.

Anladım ki yer yokmuş,aşkta dimdik durmaya
Kalpler söz veremezmiş, beraberce vurmaya.
Kaybedersin başlarsan bir kez taviz vermeye.
Merak etmek yok artık, ne oldu neresine.

Ceketin kalır sana,savaş ganimetinden.
Alırsın nasibini, vefanın nimetinden.
Sanki bir enkaz çıkar,üç satırlık metinden.
Yuva yakarlar kızıp, yorganın piresine.

İhtiyaç kalmayınca, kaş göz çatıverirler.
Pişen aşına soğuk, suyu katıverirler.
Bir bahane bulup da baştan atıverirler.
Bakmazlar kaç yıl olmuş, emeğe,süresine.

Dersimi iyi aldım, tövbe bir daha aşka.
Güvenmem hiç kimseye, asla gölgemden başka.
O deftere imzayı, hiç atmasaydım keşke.
Şimdi hasret kalmazdım,derdimin çaresine.

(Onuncuköylü-İsmail SIKICIKOĞLU)