Evlaaaaaaaat ahhhhhh evlat

off demeden uğruna her çileye katlanılan
ayağına taş değse ömründen ömür gidendir evlat
benim yaram evlat yarasıdır gardaş
Sözlerin kifayetsiz kaldığı
dillerin lal olduğu acısının içini kavurduğu hasretinin bitmediği
Nefes aldıkça boğazının düğümlendiğidir evlat
Oysa okadar çok hayalimiz vardıki kuzularımla benim
İlk göz ağrım Ömer’e kız isticektik düğününü yurt dışından
gelince yapacaktı
bir hevesle hazırlamıştı pasaportunu
Dokuzuncu ayın ondukuzuydu
Komşunun düğününe gitmişti
kuzum bir güzel oynamış birgüzel oynamış düğünde
birde durum yapış darısı başıma diye
Ama ben kuzumu damatlıkla değil Kefenle gördüm
Dokuzuncu ayın yermisiydi
akşam üstü saat beş gibi idi
Sıcak bir yaz günüydü kaderin kurduğu oyundan habersiz
yarınlara dair pilanlar yaparak eve doğru yol alıyordum
Telefonum çaldı arayan oğlum Batuhan dı
ağlayarak babaaaaaaa nerdesin
Ömer abim kendini aşmış dedi
Dünyam yıkıldı tarumar oldum
morgun ürpertici soğuk kapısında buldum kendimi
Gittim gördüm kuzumu offfffff offfff
Gece üşümesin diye üstünü örtüğüm kuzumu
Soğuk demirlerin arasına koymuşlar
Dudağında hafif beyaz bir izvardı
Sağ gözü acıktı
oyyyyy kuzum baban öle baban
Dünya yıkılasın dünya dedimmm ve sustum
Sonra Hayata adapte olmaya o acıyla yaşamaya çalışırken
can oğlum Ebubekir rim
berberde çırak olarak çalışıyor okumak istememiş
baba ben berber dükkanı açıcam diyordu
Tamam babam sen yeterki iste ben destek olurum dedim
Sabah şakalaştık beraber kalkıp evden çıktık
onbirinci ayın onsekiziydi saat üç otuzda
Yine telefonum çaldı arayan canoğlumun ustasıydı
Abi çabugel Ebubekir kendini asmış dedi
Harabe olan dünyam tuz buz oldu
Nefesim tükendi koştum yetiştim yavruma
kalbi durmuştu çalıştırdılar o güzel kalbini
Hastaneye giderken ambulansta tekrar durdu kalbi
Yine çalıştırdılar ve ben dışarda Allah’a yalvarıyorum
bildiğim bütün duaları okuyorum
Yarabb al canımı ver yavruma diyorum
Derken doktor çıkıp dayımla konuşuyor
Ben duymadım dayı nediyor dedim
Dayım titrek bir sesle ağlamaklı
Gôzleri buğulandı
aslında anladım ama anlamak duymak istemiyordum o kelimeyi
Ne diyicek başınız sağolsun diyor
Dedi dayım nefessiz kaldım
İçime birtane daha kor ateş atıldı
Çok kez düşündüm ölmeyi
Her seferinde geride kalan iki evladım
Geldi aklıma
Ben ölürsem onlar neolacak diye
Ve ben artık yaşamıyoruki
sadece nefe alıyorum bu dünyada
benim için dünya hayat bitti
Artık ne bir beklentim var hayattann nede umudum
Aslında ben bir ölüyüm bir toprağım eksik
Neolur bir hayırsever yokmu üstüme toprak atsa
Ve kuzularımla olan hayallerim yarım kalmadı
ciğerimle beraber yanıp gittiler
Ve okadar çok özledim ki kuzularımı nefes aldıkça canım acıyor
Bir insan ölümü heran istermi
ben istiyorum be gardaş hemde her saniye
EYYYYYYYYY ÖLÜM GEL NEOLURSUN GEEEEEEL ARTİK
Ertaç eral
Not kendi hayatımdan alınmadır
kayıp ettiğim iki evladıma hitaben yazıldı