​ zifiri karanlık Bir gecede
kapılmıştım mazimin cilvesine
Sararmış iki parmak arasında
benim için yanan cefakar sigaram
Ve ben usulca yol alıyorduk
Beynimde herşeye neden diyen birses ile
volta atarken sokaklarda
......
Sarımtırak bir sokak lambasınin altında
Umutlarımdan soğuk kaldırımda otururken buldum kendimi
Hayatım bir filim şeridi gibi
Gözlerimin önünden geçti
Ömrümü gaspeden
Okadar çok keşkeler varki ülke kurulur
Okadar çok heba etmisimki kendimi
Okadar çok ötelemişim yoksaymışımki
Okadar çok yabancıyımki kendime
ahlar istila etti yüreğimi son çırpinişımda
​Bir nefes daha çektim gecenin ayazından,
Sigaram ve ayaz kolkola iniyordu yanan ciğerime.
.....
Sanki hesap soruyordu gölgem
Ne çok şey feda etmişim meğer,
Değmeyecek insanların ucuz sevdalarına.
​Kaldırım taşları soğuk, içimdeki yangın harlı,
Geçmişin yükü omuzlarımda kirletilmiş ömrüm
Şimdi ne geriye dönecek bir yolum var,
Ne de bu şehre söyleyecek son bir sözüm.
.......
​Sigaramdan son bir yudum daha aldım
Sararmış iki parmak aramdan
Küllerim savruldu karanlığın koynuna.
Ayağa kalktım, sirkelendim bir anda olsa dertlerimden;
Yürüdüm, arkama bakmadan,
Kendi enkazımın tam göbeğinden
Karanlık gecemin koynuna doğru .
.......
Sokaklar dilsizdi, adımlarım ağır,
Kalan son umut kırıntısı da aldım ayaklarımın altına
Ne bir el uzandı o zifiri karanlıktan,
Ne de bir ses yükseldi geçmişimin yangınından.
.......
​Gölgem bile bıraktı beni caddenin en kutu yerine ,
Yalnızlık, en asil rütbeimiş meğer ömrün sinesinde.
Bitti artık o büyük kavga, dindi içimdeki fırtına,
Bir mısra bıraktım sadece, sokağın tam ortasına
EYYYYYY EHLİ VEFASIZLAR
Ben gidiyorum
sizin olsun yalanlar
Sizin olsun nankörlük ler
Sizin olsun vefasızlık lar
Ahım her iki cihanda boynunusuzu süsleyen günah kolyeniz olsun
hesabım mahşere kalsın
Allah’tan korkmazlar kuldan utanmazlar.
Ertaç eral