Boşaldı gönül evim, çıktı kalan kiracı.
Tapusuyla vermiştim, üzerine almamış.
Gerçeği kabullenmek, dinmeyecek bir acı.
Meğer o hiç bir zaman, ev sahibi olmamış.

Bütün lambalarımın, hepsini söküp gitmiş.
Eli değen her yere, tuz ruhu döküp gitmiş.
Anahtarı da kırıp, kapıyı çekip gitmiş.
Demek ki içeride, hiç bir şeyi kalmamış.

Camların hepsi kırık,dört bir yana dağılmış.
Tüm duvarlar çatlamış, baca bile eğilmiş.
Kökten yıkılsa bile, umurunda değilmiş.
O evde bir gün bile sanki yüzü gülmemiş.

Biraz zaman alacak, tadilatı epey güç.
Dış cephede sorun az, harap olan asıl iç.
Geri ne kaldı dersen, görünen koca bir hiç.
Anlaşılan aklına, geçen yıllar gelmemiş.

Kimse giremez artık, o ev hep boş kalacak.
Ayakta ama yalnız, anılara dalacak.
Bir gün ecel onun da kapısını çalacak.
Kimse onun kadrini, kıymetini bilmemiş.

(Onuncuköylü)