Yürek suskun ve üşümüş,
Sanki zemheride,
Gönlün iklimi.

Sarı’dan kahverengi’ye dönen hüzünler,
Rüzgarların kanatlarında.

Gün dönümünde gönül,
Sanki,kara kışa.

Uzayıp gidiyor yine gölgeler,
Sesler,seslere karışıyor haykırışlar da.

Aşk ve acılar kutsanıyor,
Ayrılıklar da...

Yaprak,yaprak düşüyor kelimeler,
Hasretle yanıp,
Yarım kalmış cümlelere,
Ve şiirler doğuyor,
Yarım kalan sevgiler üzerine.

Bekle yüreğim,
Dur bekle...
Güneş yeniden doğacak nasılsa.

Tohum tohum,
Yeniden ekeceksin umutları,
Bahar yine düşecek gönül otağına.

Yine,
Sende açacak gönül çiçekleri,
Lale,sümbül,yasemen,
Dolduracaksın sevdanın kucağına.

Ve aşk,
Yeniden sızacak kalbinin boşluğuna.
Yeniden,
Kendinden vazgeçeceksin,
Aşık olduğunda.

Sonra ;
Sonra,belki yine
Yarım kalacak ümitler.

Düşünecek...
Düşleyeceksin.

Düşlerinde ;
Gündoğumlarını seyredeceksin,
Denizin koynunda,çingene vapurunda !

Savrulup gidecek düşlerin,
Hayal rüzgarlarının kanatlarında !
Sıkışıp kalacaksın,
Düşlerinle,ümitlerin arasında.

*
Tuğal KÖSEMEN
22.Şubat.2022