İnsanın en çokta yaşayamadıklarında kalırmış aklı...
Yaşana bilecekken yaşayamadıklarında...
Sen nekadar bazı şeylerin farkında olsanda gönlüne ,kalbine bunu açıklaman zor oluyormuş...

Ömür desen....
Bir yonca yaprağı gibi rüzgârla savruluyor
oradan oraya...
Zaman geçiyor,saatler senin sonun için
tiktaklarını hızlandırırken , her mevsim bir ömrün geçip gittiğini söylerken sana .
Sen hala umutla olabilceğine inandığın şeyler için dua ediyorsun ...
"Rabb’im olucak biliyorum gönlüme bu hissi veren sensin.
Bunu bana nasip edeceğine inanıyorum ..." diyorsun.

İnsanın belkide tutunduğu tek şeydir.
Sabredip umutla beklmek...
Çünkü dua edip umutla beklemek bütün imkânsızlıkları yerle yeksân eder...
Imanın gücüne hiç bir şeyin gücü yetemez ...

Hep bir umutla bekleyiş var içimde.
Tüm imkânsızlıklara rağmen olsun diye
Sabrederek beklediğim bir duam var...
Sinem Güçlü