Bu günün,
Bana,
Yani "biz"e dair
Kırık dökük tüm şarkıları
"SEN" yoksun diye
İsyan bayrağını diktiler gün’e
Yüreğimin orta yerine
Notaları yanmış ken
Tüm enstrümanların
Şimdi ben;
Aziz Valentine’nin
Trajik on dört şubat tenörü gibi
Hangi perdeden ünlesem de
Duysa cümle alem
Dili lâl
Suskusu celâl
Katli helâl
Piç acılarımı
Hadi,
Diyelim ki
Sevgiyi bir güne sığdırdık
Eşyanın tabiatına aykırı elbet
Ama tut ki oldu!
Cepte ki son metelikleri de
Dikensiz,
Kızıl bir gonca gül için
Anamal’in kâr kayığına bindirdik
Düş halinde,
Yürek tahtında ki sevdiğimin
Hayalinin karşısına dikiliverdim
Bir daha
Kuyruğu ve özgüveni dik tutarak
Yaş’ı yoksulluğu da unutarak
Suzinak diline pelesenk olmuş
Bir ses
Bir tad alsam ve
Desem ki
Sabahları birlikte uyanmaya
"Sevilmene talibim"
"Do" dan ve millattan önceki
Sekizinci notadan haykırsam
Duyarmısın iç sesimi?
Sessizlik utansa bir an
Sence
Hangi hüzzam’a olurum beste?
Hani
Bir daha
En güvenli liman saysam seni
Alırmısın beni koynuna
Güvenli koy’una?
Bir daha
Olmasam böyle paramparça
Bir daha
Kırılıp dökülmeden
Bir daha
Yerinden hiç sökülmese yüreğim
İki kumru olup
Şakıyıp ötsek telaşsız
Göğsümde ki korunaklı kafeste
Yaşayıp gitsek işte
Aheste aheste...
14/15:Şubat:2022