Kırk yıldır kursağında benim lokmam
Sarraf olsan değerimi bilmezsin
Varlığına yokluğuna hiç takmam
Geldim gittim seferimi bilmezsin

Zaman durmaz gece gündüz akışı
İlmik ilmik yüzlerimde nakışı
Bağlar beni bir anamın bakışı
“Ana” dersin, pederimi bilmezsin

Kıçındaki don eski don değil
Ettiklerin ne ilk ne de son değil
Bu sözler şaka değil fason değil
Senden gelen kederimi bilmezsin

Belki arınırsın yıkan, yıkan da
Bir elim vardı, sıkışsan, arkanda
İki elim de mahşerde yakanda
Hesap günü mahşerimi bilmezsin

Bu nasıl kan sende, nasıl bozulmuş?
Kabak gibi vicdanın da oyulmuş
Üç metrelik bir bez için soyulmuş
Geri kalan sözlerimi bilmezsin

Sana göre yaşar gördüğün herkes
“Boş vızıltılar bunlar” dersin, “kısa kes”
Can dediğin alacağın bir nefes
Musallada izlerimi bilmezsin

Kabul etmez ne koyduysam araya
Merhem olmuyor açtığın yaraya
Satardın bizleri mala paraya
Kan ağlayan ciğerimi bilmezsin

U.Ü.