Elimi açtım ya şu gönül küskün.
Arkaya bakacak şeyi kalmadı
Bir affın bir veçhin senden talebi
Birde merhamete çok muhtaç ruhum

Gücüm yok,ameli bekleme Hoşgör
Ancak huzurunda ağlayabilirim
Sessizce yangınlar yükselir durur
İçinde oturup ağlaşan ruhum.

Derdim ne dünyadır ne içindeki
Küstü Gönül merakları kalmadı
Yalnızca talebim odur ki ey dost
Sen den inayetler umuyor ruhum

Nakşı âlemlerin vaveyla sına
İlgi iltifatta meyil siz ruhum.
En mutlu zamanım sana ağlamak
Seninle huzur buluyor ruhum

Mantıksız kavramlar kargaşasını
Belledi şu gönül derse hacet yok
Yalanlarla dolu hayalleri sil
Uslandı onlar dan usandı ruhum

Eksikli beşerim çirkinliğim le
Kararmış cemal’im kirliliğimle
Yine de Ümit var senden Ümit var
Seninle teselli buluyor ruhum

Hatırlatma nolur geçmiş isyankar asi
Hikayesi derin bir sen bilirsin
Utancı yüzüme vursa’da şu an
Senden şefkatini umuyor ruhum

Neyim ki yarı deli şaşkın bir çare
Muhteşem mülküne olur mu yare
Acizim deliler misali, kulum
Bir sana ağlıyor,seni seviyor ruhum

Farkındadır yarı deli şu aklım
Övgü’ye en layık kimdir biliyor
Bilmese ağlar mı sana gelip de
Sever mi bilmese aslını ruhum.

Ey o eksiklikten münezzeh olan
Ömrü matemimi talan ettirdim
Bir gözyaşım kalmış yalnız elimde
Selsefil önünde ağlıyor ruhum

Boynumu büktüğüm,zatından Emin
Güveni umudu zatındır senin
Kimse anmaz iken sevenim benim
Bir seni ölesiye seviyor ruhum.


*