8
Yorum
44
Beğeni
5,0
Puan
974
Okunma

karanlık en koyusundan
en zifirisinden
geceme çöker ağılıkları kederlerimin
gölgeler ışıksız
gider ardın sıra seslerin
gün puslu ,
dağılmıyor usumun bulutları
güneş küskün perdelenmiş ışıkları,
gölgeler yalnız
gölgeler korkar
yitirince bin ben olan bedenleri ,
zifiri karanlığa sarılır can diye
yeri dolmuyor giden benin
neydi ki böyle eksilten yüreğimi
Öfkeliyim kendime
Öfkeliyim zamana
Sil baştan dönülmüyor ki
günün ilk aydınlığına.
10 kasım 2017
5.0
95% (19)
4.0
5% (1)