1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
483
Okunma
BAHAR DEDİĞİN
Artık seçemiyorum yeşili, maviyi
Yıldızlar sönük, bulutlar gri
Ne kuş sesleri duyabiliyorum
Şakıyan
Ne bir yar, bir dost sesi
Galiba
Ankara garında verdim
Son nefesi
Soğuk, kuru ve karlı bir gece gibi
Penceremi tıklatır
Aptalca bir tebessümle uzanırım
Dokunmak için
Dökülür elinden masumiyet
Eriyiverir nedense
Tenime değen
Her bir dokunuş
Ezgisini tutturmuş baharın ürkmüş, aylak bir rüzgar
Püfür püfür bana doğru eser
Göynük koylarından
Zeytin, iğde
Ve tüm çilesiyle çocuk kalmış
Bodur, maki kokusu taşıyarak
Ey!
Bir çocuk masumiyetiyle esen
Tatlı rüzgar,
Sana inanıyorum Ama;
Bahar dediğin:
Uyanması değildir toprağın
Kıpırdaması değildir yaprağın
Ilık ılık esmesi de değildir
Sulh taşıyan rüzgarın
Bahar dediğin
Uyanmasıdır:
Ayağına beton dökülmüş
Bataduran
Bireyin, kadının ve uygarlığın.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz