yüreğime çörek gibi oturuyor şimdi
oraya oturmak gün ışığına bakıp izlemek için vardı sanki
yalnızlığın pençesi sarmıştı gökyüzünü
parıltılar vardı içini ısıtan
bitmedi sayamadan yıldızları
gün ağarmış kaybolmuştu
gecenin sessizliği karanlık güzelliği
huzur buluyor gökyüzüne bakınca
birde denizin maviliği coşan dalgaları
kanatlanıp uçan martılarıyla
saymadan söylemeden sevemeden bitti
geceye veda saati gelmişti
yüreğime çöreklenip oturan yalnızlığım

Yıldızları saymaya başlanmışsa eğer Düşüncelerde, Buruk bir sevda türküsü sarmıştır gönülleri. Martılar da paylaşmaz oldu yalnızlığını. Bir yerlerde yitik kalmış meğer sevdalar, gözlerden damlayanlar ığıl ığıl akıyorsa sinelere bil ki hüzünler seni seçmiş sevdaya mahkum etmeye...! Târık'ı bilirmisin ? O ki gökyüzünün en parlak yıldızı, ZÛHAL yıldızıdır. Zûhal yıldızı ile hüzünlü gönlüne yedi veren güller göndereyim ki her daim gül açın güzel gönlünde. Gökkuşağının tüm renklerini yolladım, güllerine renk katsın diye. Yalnızlığına bir parça ortak olmaya çalıştım. Güzel şirini kutlarım. Yalnızlık duygusu verse de. Saygılar sunarım, Can kardeşe.