LOĞ TAŞI

​Toprak damlar idi senin mekânın,
Loğ şişin ile silindir taşın,
Yağmur ile çamur olmuş kardaşın,
Çaresizlik adı, sensin loğ taşı.

​Kışın yağmur, karlar gökten yağınca,
Kerandan, martaktan damcı gelince,
Tahta merdivenden dama çıkınca,
Umudum, medetim, sensin loğ taşı.

​Tuz ile samanı karar dururduk,
Damın her yanına serper dururduk,
Sabırla kulbundan çeker dururduk,
Kışı sağlıkla at, sensin loğ taşı.

​Yaz, bahar ayları işin bitmedi,
Hava kurak, toprak çatlak, yetmedi,
Dam üstünde yaban otlar bitmedi,
Dört mevsimde yâren, sensin loğ taşı.

​Bir sabah, bir akşam sallanıp durdun,
Nesilden nesile aktarıp durdun,
Damlarda en güzel seyrine durdun,
Yokluk, varlık adı, sensin loğ taşı.

​Yağmurlar yağınca gelirdin dile,
Salınıp duruşun hep ahenk ile,
Biterdi seninle damcılı çile,
Yürekte sevinçsin, sensin loğ taşı.

​Güneşin altında bağrın pişerdi,
Nice bilek senin yükün çekerdi,
Seninle her çile kolay biterdi,
Emeğin simgesi, sensin loğ taşı.

​Bilirim, bin yıllık mazi geçmişten,
Nice nasırlı el tuttu şişinden,
Sırdaş olan gönül aldı telinden,
Dilde türkülerim, sensin loğ taşı.

​Bazen harman yeri düzelttin durdun,
Ağırlık, yorgunluk, siteme durdun,
Buğdaya, başağa selam dururdun,
Gam üstünde türküm, sensin loğ taşı.

​Devirler değişti, bak söndü ocak,
Ahlat’ın taş evi yetim kalacak,
Toprak dam kalmadı, ıssız her bucak,
Geçmişe bir köprü, sensin loğ taşı.

Beton bina sardı Ahlat üstünü,
Zaman unutturdu eski dostunu,
Mahzun bir köşede büker boynunu,
Sessiz bir hatıra, sensin loğ taşı.

Şimdi bir köşede sessiz erirsin,
Maziye bakıp da ahlar çekersin,
Cansız bir taş değil, ömür biçersin,
Vefanın vicdanı, sensin loğ taşı.

Birgül OTLU 25.05.2021
Ahlat / Bitlis