Gündüzlerin katran gibi gecesinde
loş sokakların ıssızlığında vuslatına koşarken
Bu vuslat benim.

Taşlı yollar tökezletirken ayaklarımı
umutla gelirken sana
Sana koşan sermayesi yorgun
ve yaralı bedenim
bu yara bu umut benim…

Bir uçurumun kenarından her gün
yokluğun yüreğime düşerken
gömülüyorum üzeri Şengül kaplı bir mezara
açıyor toprağımın üzerinde kara çiçekler
özlediğim gül kokunla
bu özlem benim..

Güneşin resmini çizerken
sana olan hasretimle
sonsuz çöllere.
Yorganım yapacağım sensizlik fırtınalarını
Vahası yapacağım imgeni
Bu resim benim..

Yüreğimi yaralayan gözlerine
çatlamış dudaklarımla sevgimi yazacağım
makberim de
bu makber benim…

Hüzün veren sarı saçlarında
hazanı yaşatacağım hüznüme
oya gibi işleyeceğim saçlarına
sana olan hasretimi
bu hasret benim..BU HASRET BENİM...
03-05-2021 Niyazi Çelik