Yaşam
Dünden yoksun, yarından habersiz
Yazın ateşini, kışın ayazını getirirdi.
Güneş doğunca ısınır, yağmur, kar yağınca üşürdü canlılar
Faniler diyarında.

Şehirlerin sokaklarında
Gülenler, ağlayanlar, güldürenler, ağlatanlar
Yazılı.
Herkesin bir hikâyesi var nefes durağında.

Aşkı Mecnun olan, Leyla’sını arardı.
Rızık peşinde koşan, ekmeğini kazanırdı.
İlim, irfan sahibi olmak isteyen, okurdu kitapları.
Hayaller sığardı yaşantılara
Hakikat dağında.

Masumluk, çocukların gülen neşesiydi.
İyiler merhamet tohumu ekerdi vicdanlara.
Kötüler kirli nefesli olsa da
İyilik büyürdü, çiçek açtıkça
Yüreğin sevdasında güzel kokardı baharla.

Ruhu ölen bedenin
Ömrüne biçilen nefesti sessizlik.
Sessiz bırakırdı hatıraları.
Gideceğini bilerek yaşardı insan,
Susardı vedalara, acılara.

Ölürdü ecelin akan zamanında,
Suların akmasıydı gözyaşları.
Giderdi sonsuza.

Taha Bilal Mustafa Kekeç