Yedi yaşına girmişti.
Baba onu çok severdi.
Benim dünyam işte derdi.
Büyük adam olacaktı.
Bir gün dedi ki annesi,
Hocaya gönderelim mi?
Öğrenmeli dinimizi.
Baba şimdi olmaz dedi.

Korkmasın cehennem ile.
Öğrenir ki büyüyünce,
Hele biraz büyüsünde.
Önce ilim öğrensinde.

İyi yetiştirecekti.
Öğretmenide özeldi.
Çok bilgili biri idi.
Onun ellerine verdi.

Güzel notlar alıyordu.
Sınıfını geçiyordu.
Baba gurur duyuyordu.
Büyük adam olacaktı.

Din bilgisi zayıf gibi,
Baba dedi ne olur ki.
Bir büyüsün öğrenir ki.
Oğlum yolunu bulur ki.

Mezuniyet töreninde,
Buluştular ailece.
En pahalı viskilerle,
Kutladılar sevinç ile.

Anne baba yola çıktı.
Delikanlı orda kaldı.
Çok geçmedi haber aldı.
Babası kaza yapmıştı.

Cenazeler getirildi.
İmam namazın kıldırdı.
Sonra duasını yaptı.
Mezarlığa defnedildi.

Dua nedir bilmiyordu.
İçi bir garip olmuştu.
Gözlerine yaşlar doldu.
Kendini yerlere vurdu.

Tutup yerden kaldırdılar.
Kader böyleymiş dediler.
Baş sağlığı dilediler.
Gelenler çekip gittiler.

Eve geldi kimse yoktu.
Bardağa viski doldurdu.
Belki böyle unuturdu.
İçip içip serhoş oldu.

Zilin sesiyle ayıldı.
Düşe kalka kapı açtı.
Gelen kız arkadaşıydı.
Baş sağlığına gelmişti.

Dedi ki bu halin nedir.
Kalk ayağa Kur’an getir.
Ruhlarına hatim indir.
Ölüm her canlı içindir.

Dedi evde Kur’an yoktur.
Bildiğim duada yoktur.
Öğrenmeye vakit yoktur.
Sen bana bir viski doldur.