İnsan;
’Bir kere sever.’
Anlamaz kıymetini bilmeyenler.
Bir cemre o.
Küçücük yüreğe düşen,
bir tohum.
Yeşerir zamanla...
Büyür büyür taşar,
sevgisiz insanlar nasıl yaşar?
Nasıl açar gözlerini,
her sabah bilinmezliğe,
güç almasa...
Nasıl geçer günler haftalar aylar?
Nasıl çıkar o şaheserler ortaya söyle !
Çiçeklere bak,
gülüşünü göreceksin.
Rüzgârı dinle...
Ne haberler getirecek sana.
Avuçlarını kokla,
ve gör,
gözlerinde o muhteşem,
duyguyu.
Sevmişsen eğer,
senindir !
Nereye gidebilir?
Kim kaçabilir böylesi bir gerçekten !
Kim sapsağlam gönül duvarlarımı,
yıkabilir?
Kim seçer aydınlığa ermişken,
karanlığı?
Kim.
Kim uçurumdan aşağı düşebilir?
İnsan;
Bir kere sever.
Yıkılır gider önündeki,
tüm engeller.
Açılır yolu,
sonsuzluğa doğru.
Yeterki aldatmasın,
aldanmasın o yürek.
Kilitlenir,
O sarayın kapısı.
Boşunadır,
yazık ki beklemek.
...
Nigâr Güler.