Ben Kelim Arkadaş..

Bir sabah uyandım, bir başka içim,
Uykumu almışım, gerdim kolları.
Dağınik olsa da keldeki saçım,
Balkondan seyrettim al al gülleri.

Esasinda kelim, komşular bilmez,
Sokağa peruksuz asla bakmadım.
Yakalanıyorken kurtuldum kaç kez,
Bu kez bu durumu fazla takmadım.

Hep de soruyordum: "Ben özgür müyüm?"
Değilim kardeşim, rahat değilim!
Komşu geliyor, kaç! Kapı kapat, güm!
Yetti artık! Kelim! Arkadaşım, kelim!

Nereden geldi ki bu cesaretim,
Diyeceksinizdir doğal olarak?
Gördüğüm rüyadan bu azemetim.
Uykumda astılar beni gülerek.

Yalvardım yakardım, kurtulamadım;
Bilmiyorum dilim neyi saydıysa.
Lâkin, durdurmaya yol bulamadım,
Uyandım sonunda her ne olduysa.

Baktım... Saçsız başım hâlâ yerinde,
Üstümde bir yorgan, yukarda tavan.
Rabbim ne çömertmiş, ne çok kerim de,
Korkuyla bu hayat ne kadar yavan...