27
Yorum
54
Beğeni
0,0
Puan
694
Okunma

ben İstanbul’u
senin müjganların da sevdim
seni ise
özlem ağacının bütün dallarında
onun için nerde bir ağaç görsem
hep burkulur yüreğim
ismim hüzün
tadı yok artık
sensiz geçen
ne baharın
ne de güzün
nitekim;
gelmeliyim sana
ne kadar yol olsa da çetrefilli ve uzun
elimde kâğıt kalem
gece demem
gündüz demem
şiir yazarım ben
ama esinlendiğim
senin gözlerin
senin gönül cevherin
hayat değil mi bu ?
bazen de kendi kendime kızarım