Yanlış şehirlerde dolanmışım yıllar yılı,
Ne ben tanımışım,
Ne o tanışmış benimle,
Karanlık sokaklarda gezmişiz,
Gezinmişiz….
Aşktan, sevgiden, umuttan habersizce,
Dolaşmış,
Dolanmışız meğer hayat denen kumara.

Evet; yanlış şehirdeyim bilmekteyim,
Prangalar eşliğinde sürgün edilmiş hislerim,
Bu yüzdendir, ağlamaklı her gün yüreğim,
Bu yüzdendir, sevdaya hasretliğim bitmez.
Yangınlarıma çare olmayışından sezmiştim,
Bu şehrin;
Hissiyat fakiri olduğunu,

İnsanız işte,
Lüzumsuzca taleplerin içinden,
En lüzumlusunu arama derdindeyiz….

Bu şehrin havasına suyuna hasret değilim
Ben sana hasret, ben sana sevdalıyım,
Yoksunluğun aksa de her bir köşeden.
Görünmüyor ne çare,
Bahara umut olan hislerim

Yoksunluk krizindeki sokaklarının izbe köşelerinden,
Defalarca haykırışlar, çığlıklar bıraktım,
Bu şehrin kulaklarına,
Tozlu damlardan kalkan özgürlük meraklısı
Güvercinler dışında sesimi duyan çıkmadı,
Nedense boş kalabalıkların gölgesinde,
Kaybolup gitti çığlıklarım.
Sigaramın dumanıyla kalakaldım öylece.
Ne bileyim işte,
Duyuramadım, Duymadılar..

Sen aradım, ben aradım ıssız sokaklarda,
Ne seni bulabildim, ne benden bir emare,

Kaldıramıyorum artık,
Gölgelerin yabancılığını,
Sözlerin anlamsızlığını,
Gör artık sevgili!!!
Sensizlik örmüş her bir yanımı,
Sen yoksun, ben yokum,
Hissiz bu şehir,

Dedim ya işte,
Yanlış şehirdeyim.

Erdal EBEM