1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
868
Okunma
Nereye gitsem üstümde bir bulutun gezdiği,
Güneş ışığının girmeye cesaret edemediği,
O karanlık zamanlardan biri işte bu!
Hayatın, ayakkabı bakcıklarımı birbirine bağladığı zamanlar,
Ben ise göremiyorum ki ayakkabılarımı,
Takılıp düşüyorum her adımımda,
Kalkdığımda ise;
Kan damlalarının dizimden aşağıya doğru şerit oluşturduğunu hissediyorum.
Birilerinin elimden tutmasını bekliyorum,
Tutsunda, bitsin şu karanlık diye…
Ne yapabilirim ki?
Yürüyemiyorum, kaçamıyorum,
Bekliyorum,
İçimdeki karanlığın benden kopup gölgeme saklanacağı günleri.
Cevap Yaz