EMEKLİYİM BEN

Kalmadı hiç gücüm bitti yarenlik
Saçlara yağdı kar emekliyim ben
Dünya’yı görmüyom her yer karanlık
Gözlerde söndü far emekliyim ben

Eylül de başlıyor üşütmek beni
Üstüme alamam gıpgıcır yeni
Yetmiyor mıngırım aldığım mani
Yaşam alanım dar emekliyim ben

Yıllar oldu bırakalı rakıyı
Taşıyom cibimde süslü çakıyı
Çekerim üstüme eski sakıyı
Çeşit çeşit dert var emekliyim ben

Enerji doluydum rızık arardım
Gençliğimde ülkeme çok yarardım
Tükendi güç kuvvet soldum sarardım
Yüreğim dolu har emekliyim ben

Emekli olunca sevinmeyin hiç
Maaşım var diye öğünmeyin hiç
Umuda bağlanıp döğünmeyin hiç
Aldığını bil kâr emekliyim ben

Ölüm yakın derler yaşlı kocaya
Yalvarıyom hakk’a biraz acıya
Kefen param yok ki goysam bacaya
Ak çarşaf bulup sar emekliyim ben

Sol yanım bozuldu tekleyip durur
Ara sıra melek yoklayıp durur
Resuli ölümü bekleyip durur
Kara toprağa yar emekliyim ben
..............03.11.2020
Şiir:Resul Civcik - Ayrancı Karaman
Fotoğraf;Anonim
.............................................................................................
Şiir yazmak kadar Şiir yorumlamak ta apayrı bir sanattır.
Ayrıca yorumcu’da ki ses tonu aksiyonu çok önemlidir.
Eh bu vasıflara benim ses tonum hiç uyumlu olmasa da
Seslendirme’me tahammül ederek dinleyen dostlara ayrıca teşekür ederim.
İki güzelliği Allah bir arada vermiyor bazılarına işte.
.............................................................................................
Şiirimi okuyup hisseden dinleyen Gönül dostlarıma Selâm olsun.