Mumun alevlerinde yaktım
Doğmamış şiir kitabımı
Hava metanetsiz metal yorgunu
Toprak son canlıya kadar kalbi açık
Su ıslak kumlarda ağırlaşıyor.
Dört element kadar
Yaşadım yaşıyorum

Şiirlerim, ben yaşadığım kadar,
Benden daha fazlası için değil
Benim kadar yaşamayı güçlü istek duymuyor
Zaman ayarlı bombalı saat gibi
Tik Tak Tak..

Yaşarken her düşünce değerlidir.
Beden ölünce kitaplarında, düşüncelerinde
Yaşayan var.
Bir Shakespeare, bir beethoven, yunus Emre yazdıkları için var
Öldükten sonra bile olmalı

Biliyorum doğmamış bir lanetlenmiş ikizim şiir ikizim var
Ruhum şiirle içiyordu gecemi
Ve öteki ozanlar ile

Kitapı olmayan şiirin bembeyaz sayfaları siyah sayfam ile bitecek.
Veya benim siyahım beyaz
Ne olursa olsun
Doğmamış ikizim..

Kitaplar ölümsüzdür. İşte bunun için
Her insanın ruhundaki en derin karanlık gibi..Kendimi yok etmeliyim.
Saatleri ayarlama merkezi önünde,
Olaylara karşı tek kişilik protesto bu

Gençliğin bir kıza korkakça öpüşü veya ihtiyarlığın
Yolun sonundaki sondan bir önceki viraja girmesi gibi
Kimi şiirlerle doğarken.Ben şiirlerimle öleceğim.