İflah etmez derde düştüm bilirim
Başı taşa çalsam toprak kanıyor
Para etmez nerde satsam kibirim
Su olup ta aksam yaprak yanıyor

Gönüller niyazda eller semada
Yürekler kıyamda diller duada
Alınlar secdede gözler ufukta
Kutupta buz olsam yürek eriyor.

Sabır’ı yaparken neden’e katık
Ömür’ü tüketen bedene yazık
Kabir’e giderken yüzüme çizik
Yılları anlatsam, masal sanıyor

Tükeniyor ömür denen sermaye
Dünya yalancıdır, hayat hikâye
Bilinmez noktada bulur nihaye
Geçmişe ağlasam, asıl yanıyor

Bedenimi sarmış amansız yangın
İçimdeki öz ben benliğe dargın
Hayat dertlerimin tümüne sargın
Kaderimden kaçsam, ecel tanıyor

Gülün kokusuna engel mi diken
Bülbül figanını bırakmaz iken
Gönül bahçesinin suyunu içen
Gülleri koparsam, kökü kuruyor

Günler aramakla geçer güzeli
Ömür hazanında döker gazeli
Sabır deryasında yüzdüm yüzeli
Ummanlara dalsam, çöle dönüyor

Ağladıkça yaşlar tükenir gözde
Bizlerde yaşadık dünyada sözde
Sitemim kabukta, mayamız özde
Hangi göle çalsam, ümit sönüyor

Dilimden çıkacak her bir kelime
Halimi anlatır, cümle âleme
Sizde bakın işte pür mealime
Yüzüme her bakan ibret alıyor..

05.07.2008
Necati ŞİMŞEK
Ankara