Eylül hüznü bulaştı yüreğime yine
Cuma’nın ruhuna dolandı
Alıp gitti iblis bed bereketi vatanımdan
Kan sıçradı Türk’ün can evine
Tükenmeyen gaflet içinde
Vatanımız uğruna vurdular bizi...

Şehidimin evini gördüm dün
Perperişan; beddualar savurdum
Afilli saraylarda keyif çatanlara
Ana yüreği yanmaya görsün
Sönmüyor ateş yanan bağırda
Kahrolup sürgün ettim kendimi
Şehadete ermiş yüreklim
Bozkurt Mehmet’imin otağından...

Öbür yanda sevdam dertler içinde yanar
Özlemini giderir lavantasını öperken
Gözyaşları akar Fırat’a, Dicle’ye
Hazan yüklü yıllarına yürek ağlar
Yorgunluğuna teslim olmuş şu hali
Kanatır yüreğimi, gönlümde figan...

’’Çık gel!’’ diyemedim, dilim kilitlendi
Ferasetim yıkık, dağlarımda kar
Enkaza dönmüşüm bitmeyen yalnızlıkta
Dört mevsim kaderim bahar olsun
Dedimse de; kışlar tükenmedi sinemde
Yıllara bıraktı gelmeyen vuslatı
Küskün bir Eylül daha uzaklaşır benden...

Zafer Direniş
...

18 Eylül 2020 Cuma

Karabulut

Çardak Altı Şiirlerim