Buğday tenli kadın,
Söyler misin? Neydi senin adın.
Yorgun yoldan gelmişsin belli,
Alnındaki soğuk terden bildim seni.
Otur hele, gönlüme kurduğum tahta. Yasla başını omuzuma,
Dinlen, dinlenebildiğin kadar. Ömrün bitene kadar.
Ki sen; aklımın en dağınık yerinde, umut diye açan kardelen çiçeği gibi açtın.
Artık yollarıma pusula eyledim gözlerini, şimdi tüm yollarım açık ve umut dolu.

Buğday tenli kadın, neydi senin adın?
Gözlerin aşk diyor, dudakların susuyor.
Susma, konuş!
Çünkü ben karşında durunca, kelime haznem en fakir halini alıyor, konuşamıyorum.
Ah kahve gözlerin, nasıl da beni yerle yeksan ediyor.
Ki ben gözlerine her baktığımda, geçmişimin tüm hüznü siliniyor.
Demem o ki gönlümün sevgilisi; sen bana öylesine değil, öldürürcesine bakıyorsun,
Sen her bana baktığında, canımı nasıl da güzel yakıyorsun.

Yusuf BİTİM