Yalnızken..
Bağırmak,haykırmak istersin delice…
”Özlüyorum”u…fısıldamak yeterli olurdu…
“Çok seviyorum”u…”birtanem”i…
Seni duyabilecek kadar yakın birine…
Çığlıklarının ulaştığı,yerden bile uzakta
olsada…

Onsuz…
Çok yalnız hissedersin kendini…
Çıkıp,yürümek istersin…mahallenin yasaklı sokaklarında...
Hem aklında,hem yanında hissederek yürürsün...
Arada… gördüğün her yüz yabancıdır…rastladığın her yüz..
Benzemek şöyle…yakınından bile geçmez…uzağındansa hiç...

Öyle yalnız hissedersin ki…
Geceye sığınırsın… kalemin seni ister…olmadık bir saatte...
Kelimeler…üç noktasına,virgülüne dokunmadan…harf,harf..
Çoktan daha çok özlediğini döker…masum satırlara…
Satırlarda dolaşan gözlerin…ıslanır kuru kuru…
Ve sabah…satırları yüreğine saklamak vaktidir...yanlızlığınıda…

Bugün…
Gece yine gelecek…ertesi gece olmasa bile...
Kalem isteyecek…harfler dizilecek…üç nokta yan yana…
Virgülse hep boynu bükük…yalnız hissedecek…ve ben…
Bir o kadar yalnız...
Bir o kadar…
Bir o…

Öyle işte… İ.DUMAN 01.06.2020