Olmaması gerekirken olanlar ve olması gerekenler...

Ne güzel denge kurmuşsun kardeşim.

Her biri ayrı ayrı çerçevelenip asılası Kıtalar...

Dekontsuz şehit...

Çok anlamlı. Hatta tokat etkisi yapıyor...

Ben de dekontlu askerliğe karşı olanlardanım. Ama, amalarım yok değil...

Bırak şehit veya gazi olma riskini, herkesin askerliği tecrübe etmesi gerektiğine inanıyorum... Çünkü henüz ödeme yaparak askere gitmeyince yolda yürürken ölmeyeceğinin garantisini veren yok...

Ülkenin haritadaki yeri, dış güçlerin topraklarımızda gözü olması ve etrafımızdaki ateş çemberi için değil sadece asker ocağının havasını solumalı herkes...

Zorluğu, yokluğu, yoksunluğu, hasreti, dayanışmayı, sırt sırta vermeyi, güvenmeyi ve birçok şeyi aynı anda hepsini biden tecrübe edip öğrenmek için askere gitmek lazım.... Ayrıca kendini her türlü mücadeleye hazır hissetmek, kendini tanımak, kapasiteni öğrenmek için de çok büyük bir fırsat...

Diğer taraftan askerde dağıtım yerimin Şırnak olduğunu öğrenince babam: Çatışma falan çıkarsa sakın kendini gösterme, iyice saklan. Çünkü bu ülke artık bizim değil, Sabancı, Koç gibi zenginlerin. Bütün nimetlerini onlar yiyor, biz ölüyoruz. Demişti...

Yıl 1990....

Değişen tek şey; memleketin nimetlerini yiyenlerin isimleri... Daha doğrusu yeni isimler eklendi Koç ve Sabancılara... Sayıları çoğaldı... Ve biz ölmeye devam ediyoruz...

Bireysel yaklaşımım bu şekilde.

Ama baba olarak bakınca ve babamın sözleri aklıma geldikçe ikilemde kalmıyor değilim. Biliyorum hatta yukarıda da yazdım. Askerde başına gelecek ölüm vb gitmeyince olmayacak değil... Ama ebeveyn yüreği işte... Ne yalan yazayım, şartlarım el verirse... Belki de... Anlayın işte...


Saygılar sunuyorum kardeşime...

Esen kal...