Gecenin yarısını geçtiği bir vakit
dolaşıyordum sokaklarda sarhoş misali
yaşlı bir amca seslendi arkamdan
hey evlat ne geziyorsun bu saatte diye
huzur geziyorum amca bir tutam da sevgi
bu saatte bulamazsın evlat dedi .
erken saat de yoktu amca belki bu saatte bulurum dedim.
buldun mu peki evlat dedi
bulamadım amca dedim geziyorum..
gülümsedi ve dedi ki ben yıllardır o dediğini bulamadım
gülümsedim hiç gezdin mi amca dedim
çok gezdim evlat çok dedi.
yanlış yerde gezmişsin amca dedim yoksa bulurdun
sen yerini biliyorsun da ne geziyorsun evlat dedi.
evet biliyorum ama sadece doğru zamanı bekliyorum dedim
korkuyor musun dedi
asla dedim korkan adam bu saatte dolaşır mı?
amcanın sesi titremeye başladı
doğru söyle evlat ne geziyorsun bu saate
doğru söylüyorum amca sadece huzur dedim
birazdan polis arabası yaklaştı ve sordu huzurunu gezen adam sen misin diye
amca korkmuş yada hırsız filan sanmış işte
saatlerce ifademi aldılar artık sabah olmak üzereydi
çıktım karakolda yavaş yavaş evime giderken
arkadan bir ses duydum volkan nereye diye
hiç arkamı dönmedim merak bile etmedim kaçmaya başladım
huzurumu gezerken karakolda sabahladım
nereye gittiğimi söylemeye bile cesaretim yoktu.
O gün anladım ki huzur ölülerin bile konuşmaya cesaret edemediği bir yerde