Bir melek süzülüp inerek yere
Arzın toprağından bir avuç aldı
Öyle verilmişti emir kendine
sonra dönüp vardı Yüce Rabbine
Yoğurulup o toprak girdi biçime
Böylece şekil aldı ilk insan
Ruhundan üfürüp Sonra içine
Esrara gark etti Onu yaratan
Adem di Böylece ortaya çıkan
Adem di
Adem bir peygamberdi
Ama Rabb’im sevgisi peygamberlikte
Ondan hem üstündü hem de evveldi
Yalnız Adem değil yüz bin peygamber
Üst üste Nur olan iç içe Sedef
Onun varlığına müjdeciydiler
Rabbim birliğinden sonra ancak
Hepsi ile naklolan en yüce haber
Bu ilk yaratılışta hilkatin sırrı
Aksetti toprağa içine aktı
Kıyamete kadar onu böylece
Bütün canlılara gebe bıraktı
Gergefte bir nakış üzeri şimdi
Her mevsim başka bir şekle girmede
Rengarenk çiçekler bir hasbahçe’de
Hep aynı toprağı emiyorsa da
Bambaşka şekilde renkte kokuda
Sonra çiçek gibi renkli böcekler
Tül tül kanatlarla renkli kelebekler
Nihayet toprağın yeşil örtüsü
Pek ince hilkatin Sırrı örtüsü
Topraktan toprağa bir akış hayat
Bir halden bir hale gelişi onun
Fakat mübarek ayakları O nur üstünde Nur’un
Ta kabilden bu yana sayısız günahların
Ayağıyla çiğnenmiş kirlenmiş şu çamurun
Üstünde mi dolaştı yaşadı sanıyorsun İnanma
1400 yıl geçti diye aradan
Peri masallarının şehrayiyini Aşan
Muhteşem Serencamı
Tül bulutlar üstünde uçuşarak yaşadı
Bir Bulut’tan başka bir Bulut’a kona kona
Bu şeref yeter ona, bu şeref yeter ona

Üstad Mısıroğlu’nu rahmetle anıyorum