Ve Doğdun;

Kasıklarından imansız sancısı süzülürken yaşamın,
kan içinde zarıl zarıl titreyen bacakların ahını kime sorar,
soluk soluğa bir yokuşun başında çatısız dara.


Dünden ipi geçirmişler beklenmeyen ceninin boynuna.
Ne desek boş Ay boğarken Güneş’i bir kadın öldü tende.


Hele bakın fersiz gözlerine, ne kadar hüzün var derinde.
Kimi varoşta bir çingene, kimi medeni kefene sarılır şehirde.


Malınız, yorganınız, bekçiniz şefkatsiz çatının güncesinde.
Susuz bir kahvenin acı hatırıdır kırk yıl boyunca koynunda.


Geleceğe yürüyen meşaledir gönderde, göstermelik sallandırılan.
Ahkâm umurunda değil, yandı yakıldı aşağılanıp, azımsanan.

Kaç kişi adını andı
Kaç kişi taç etti
kadın diye.


Topukların alevken
yamalı sergüzeştti mektebin
Hediyeymiş bu gün
haydi sevinin…


Sancısı imansız
diri diri çatlıyor neslin.