Biz de bilirdik,
çiçeğe böceğe şiirler yazmayı
ve pembe yanaklı çocuklar çizmeyi tuvallere
minik yüreğimiz kavrulmasaydı hasret acılarıyla.

ve böylesi kaybetmezdik nazlarımızı,
mütevaziliğimize yenilmeseydik kimbilir,
çocuk nazlarımız, göz yaşlarımızla akıp gitmeseydi.

Kır çiçeklerinden taç yapmayıda bilirdik,
şen şakrak kahkahalar atmayıda;
soğuk kış günlerinde
yorgan altlarına saklamasaydık hüzünlerimizi.


Elbette bilirdik derdimizi
önümüze gelene anlatıp rahatlamayı
iki çocuk kavgası şikayetimizde,
ağzımıza vurulmasaydı.

baba; evlâdın sırtını dayadığı dağ, çınar olduğunu?
Bilmezmiydik hiç,
bir minderlik gölgesi olan söğüdümüz olsaydı baba.


Biz de bilirdik elbet,
adımıza şiirler yazacak adamları sevmeyi;
seven kadınlarımızı,
şıp sevdi erkeklerin, hercai aşklarına kurban etmeseydik.
----------------
Ama şimdi iyi biliyoruz...

biliyoruz mesala bir bakışta;
O kişinin asla adam olmayacağını,
ve herkese yürek açılmayacağını,

Yüz metre uzaktan tanıyoruz,
yanlışın, yalanın üçkağıdın,
kimlerin elinde ve dilinde olduğunu.

meselâ;
"annesi olmayanın, kimsesi olmadığını"
ve "susanın daha çok bağırdığını".

Aliye UYANIK /BOZOK KIZI
19.06.2020 Çanakkale/ Dalyan