Ruhumda köpürse Dicle’yle, Fırat;
Susturur o tatlı diliyle beni…
Ne zaman yanına çiçeksiz gitsem;
Karşılar mezarda gülüyle beni…

Kayıtta ölümdür hasret nedeni;
Ruhu yüreğimde toprak bedeni;
Gelinlik saydığım beyaz kefeni;
Karşılar duvakla, teliyle beni…

İçimde büyürken özlemi kat kat;
Yandı gözlerimde koca kâinat;
Keyfince dönerken dünya’ya inat;
Karşılar kahveyle, falıyla beni…

Ömrümce başında durasım gelir;
Usulca kalbimi yarasım gelir;
Buz gibi toprağı sarasım gelir;
Isıtır can yaram eliyle beni;

Son düşüm, hayalim, kar tanem desem;
Gül kokum, can yarım her tanem desem;
Sevgilim, kadınım, bir tanem desem;
Karşılar yüzünde alıyla beni…

Küs olan vuslatla barışmak var ya;
“Gel” diyen çağrıyla kavuşmak var ya;
Nasılsa gün gelip buluşmak var ya;
Karşılar ilk gün ki haliyle beni…

Yeter ki müjdenin fermanı olsun;
Son nefes derdimin dermanı olsun;
Aylardan bir şubat zamanı olsun;
Karşılar çiçekli dalıyla beni…

“Mezara koyacak eliyle beni…”

Ali ALTINLI – 25.05.2020
Saat: 22:05