Nerede, neler yapıyorsun bilemem ama.
Sana sen kadar yakın ve bir o kadar uzakta bekleyenin var.
O kadar var, o kadar yoksun ki.
Hem hissediyorum varlığını hem de yokluğuna alışıyorum.

Bir kalp atışımdasın, bir soluduğum havada.
Bazen kirpiğimin ucundasın damla damla.
Bazen dudağımda şekillenen kelime.

Baharı bekleyen ağaçlar gibiyim.
Çiçeklerimin açılmasını, tomurcuklanmayı istemekteyim.
Oysa güzdeyiz.
Her gün dökülen yapraklarımla, ya da budanan dallarımla,
Elim kolum bağlı, bekliyorum..

Bu bekleyiş uzun sürer mi meçhul ama,
Umutlar var ya ayakta tutan insanı .

Hani akacak kanı damarda tutan inanç var ya,
Etkilemesine izin vermiyor bu ağacını.

Köklerimle bağlanmışken toprağa.
Bir o kadar da dosthane yaşamaktayım göklerle.
Varsın yağmurlar yağıp çürütsün yapraklarımı.
Varsın saf kar taneleriyle süsleneyim gelinler gibi.

Eninde sonunda geleceksin ya.
Yalancı güneşinle de olsa ısınacağım ya.
Döneceğim ya yaşama.
Sabırsızım diye kızma bana, çok bekledim seni.