Yandı işte yine sokak lambaları,
Hava kararmak üzere,
Ve karanlık sanki benim üzerimde ,
Bir karabasan gibi çöktü üstüme.

Saat ilerliyor…
Kafam yastığa gömülü.
İçimde bir sürü farklı ses ;
Bazıları daha baskın,
Onları rahatça duyabiliyorum mesela,
Bazıları da sessizce bir şeyler söylüyorlar.
Hepsini anlayamıyorum ama ,
Bu sesler...
Yastığımda bir okyanusa,
Bende bir zelzeleye neden oluyor..
Bu gece diyorum,
Bu gece son gecem olsun lütfen.

Zaman geçiyor…
Saat ilerliyor.
Biliyorum birazdan sokak lambaları sönecek.
Şehir ayaklanacak .

Peki ya sen diye bir ses yükseliyor odadan.
Ya da ben öyle sanıyorum.
Bir yanın okyanusta çırpınıyor,
Bir yanın göçük altında kalmış,
Kimse yok yanında kalkabilecek misin ? Diyor.

Uyanıyorum.
Kendimi bir kaldırım kenarında,
Sokak lambasının altında buluyorum,
Elimde en sevdiğin şalın var.

Geç de olsa fark ediyorum,
Yanımda bana seslenen ne dediğini anlayamadığım bir adam,
Zar zor görüyorum yüzünü.
Kolumdan tutuyor..
Beni kaldırmaya çalışıyor..
Ama ben bu enkazdan büyük yaralar almadan kalkamam.
Nefesim tükenmeden çıkamam.