mor duvarlarıma afişe ettim
kulaklarımda klişe ezberler
yüreğimde asi rüzgârlar pankart açıyor
tavanımda asılı kaldı isot’lu sözlerin
sokak lâmbasını bir kez daha kırdım
sokağımda hüzün şekerleri kırılmış
tüssülü bir sözünü büyüttüm
boş çerçevede ay’ın gögesine astım
yıldızlardan bile utanıyorum
karanlığa iyice sarıldım
mor duvarlarım
mor hecelerimle dans ederken
iyi bir direnişçi işçisi gibi
şiirlerimle hizmet vermekteyim
ne sen anlarsın bu duygulardan
ne de ben beni anlatabilirim...

Şiirinin her mısrasın da yaşama dair direnişlerin serzenişlerini gördüm harikaydı yine...
en çokta teknolojinin getirileriyle duygularda ki o sıcaklın azaldığını anlatan dizeler vardı sanki ve bunun herşeyimizi etkilediğini ve herşeyde- heryerde karşımıza çıktığını aşklarda bile ...
Bazen Ay ışığında aydınlanmayı öyle çok özlüyorum ki , ay da kızıyordur belki tüm o sokak lambalarına sen gibi ,eski ihtişamının kalmadığını görünce , ya da insanların ona el açıp dua etmelerini özlemiştir belkide yine ,ışığını saç ışığınla aydınlansın yine gecelerim diyen dualarını kimbilir?
Mehmet AKİF Ersoyun İstiklal Marşımızda yazdığı dizeler gibi birden aklıma o mısraları düştü

Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Uusun, korkma! nasıl böyle bir imanı boğar.
"Medeniyyet!" dediğin tek dişi kalmış canavar?

Evet canım medeiyet bazen işte böyle bişi tebrikler harika bir anlatımdı yine, kutluyorum sevgilerimle kal...

kardelenim tarafından 7/2/2008 10:16:57 PM zamanında düzenlenmiştir.