Geçmişte kendine bırakmiş hayran,
Akan su dönen taş şimdi perişan.
Dost düşmanlar doymuş etmişler seyran,
Un olmayı bekler tahıl perişan.

Ark’lar Hasret suya susuz olur mu
Arpa buğday nerde çarklar durur mu
Yıllar varkı dönmez taşlar uyur mu
Vefa borcumuz var şimdi perişan.

Harabeye dönmüş akmaz oluklar
Kepek kokar hala asırlık taşlar
Kalmamış bereket, doymuyor açlar
Tarla taban kuru, olmuş perişan.

Sanmasın insanlık medeni olduk
Bollaştı her şeyler zehir soluduk
Hortladı hastalık kanserli olduk
Bu asır insanı, etti perişan.

Her yanda sefalet ahlaksız akar,
Kayboldu değerler cihan pis kokar.
Kendiyle beraber ormanı yakar
Ekmekler hormonlu yenmez perişen.

Sen değil eskiyen benim geçmişim,
Tarihi değirmen veda etmişim
Tükendi takatım fişi çekmişim
Duyulmaz feryadım benim perişan.

Ahmet Ali derki, öze dönelim,
Aksın olukları sular verelim.
Değirmen çarkları dönsün görelim
Gelecek nesiller, olmasın perişan.

Ahmet Ali Canbaz 05.08.2019