Hayırdır gözlerin neden nemlidir.
Diye sorma dostum, kırdılar beni,
Yüreğim hüzünlü, dilim gamlıdır,
Kimdir şu el diye, sordular beni.

Ben elmas ben yakut, altın tasıydım.
Kıymeti bilinmez, insan hasıydım.
Dostluk çeşmesinin akan başıydım.
Kurtlar sofrasına verdiler beni.

Halimin beyanı olsada sözüm.
Fazlasını yazmaya yoktur yüzüm.
Doğruluktur ülküm , eğilmez dizim.
Sırtımı dönünce yerdiler beni.

Yalana dolana sanki tapmışlar.
Çıkarları için etek öpmüşler.
Ben insan sanırdım ne tür tipmişler.
İşte böyle her gün yordular beni.

Ne inancım kaldı ne de sevesim.
Kursağımda kalsın varsın hevesim.
Tükendi takatim ,bitti nefesim.
Lime lime yere serdiler beni.

Diyeceğim budur anlayana saz,
Ne kapris ne sitem ,demeyin ki naz,
Dumanım tütsede yüreğim ayaz,
Gönül kapısından sürdüler beni.

Şiir yürek artık kulağın tıkar,
Yavaş yavaş yürür önüne bakar,
Mezar taşınızı gönlüne diker,
Beş arşın ak beze sardılar beni.

Sevda Doğan Karakaş

30/10/2019