ortasına demir çaktım eylülün yine
ne yaprak döküldü ne ay doğdu akşama
kızıl bir dolunayda şaraba şiir yazmaktı
ay denizden yükselirken bir kadının kahkahasına
her eylül tünediğim hazanı beklediğim kıyılarda

yeni dualar yeni küfürler öğrendiğim ömrümün yılları
sularına yakamoz dağlarına serap ektiğim zaman
beklemelerin en kızıl akışkanı
patlayacakmış kimin umurunda
uzat ellerini göğe çıkarız belki

her yıl eylüle yazdığım şiir kokuyor tenin
inanacak değilim sadece ayrılık olduğuna ayrıca
tanrıça kızlarına sunduğum şarap kokuyor ellerin
yazlardan biriktirdiğim sevinçler
alaca bir kedinin yumoş oyuncağı şimdi

enzimler de hasret çeker genler gibi
ve en çok da ben özlerim hasreti
eylül gelir ay yükselir dağlardan denizlerden
tutuşan iki beden yükselir yıldızlara
güneş kıskanır çatlar hasetinden poseidon
bulutlar içinde pamuk şeker
yapış yapış öpücükler
ve eylül bir aşk dokur yeniden