Dokunur oldu, bazı sözler bana.
Yoruldum.
Acımadı, hayat bana
Ve!
Her gören bir tuhaf bakar oldu, ak sakallarıma
Acınacak hale düştüm ben.
Çocuklaştım.
Tanınmaz önemsenmez biri oldum hayatımın sonunda.
Kimse insan yerine koymaz oldu.
Ah, kader ah….
Hani benim eski günlerim nerede…

xx


Her gün, meçhul acılar doluyor içime.
Dökülüp geliyor dertler bir, biri arkası arkasına giriyor içime
Kimi sağdan kimi soldan vuruyor.
Yoruyor, kalbimi
Kader sen yaptın bunları bana sensin inciten.
Yordun be kader, yordun beni
Elimi ayağımı tutmaz ettin.
Düşünen gözyaşları döken, bir insan haline getirdin.
Ah, kader ah…
Hani benim eski günlerim nerede…

Böyle mi esecekti, son baharımda rüzgar
Her şeyi geride bırakmış, tam rahat edeceğim zaman.
Böyle mi yaşayacaktım,
Geçmişin hayalleri ile’ mi, yaşayacaktım.
Ben.
Hep üzgün, kederli!
Gelecekten udunu kesmiş halde!
Acıları doldurmuş yüreğine yaşarken.
Yorgun bir insan okldum şimdi, zamanın akışından yoruldum
Ah, be kader ah…..
Hani benim, eski günlerim nerede.
Yoruldum, zamanın akışından yoruldum
Ah kader ah..
Hani benim gençliğim nerede?


Ahmet Yüksel Şanlıer
19 Eyl. 19